zondag 5 februari 2012


De appel groeit totdat hij rijp is.

Fruit groeit tot het rijp is, plukt men het niet dan blijft het hangen tot het overrijp zich lost van zijn moeder plant en afvalt om te rotten en de zaden in de boden af te zetten om jonge nieuwe planten een kans te geven.

De slimste verzekeren hun toekomst en plukken slechts wat ze nodig hebben doch niets meer.

De voldragen vruchten offeren zich voor het nageslacht, doch een vergelijkbaar proces stellen we in de fauna vast waar de zoogdieren zorgzaam blijven en ter beschikking van het nageslacht totdat deze hun eigen weg kunnen gaan.

Bij de primaten zien we dat de Gorilla zich ontpopt als een dominant wezen dat alle mogelijke macht persoonlijk opeist, waardoor een patriarchale hiërarchie ontstaat, met boven aan de hiërarchie het leidende mannetje. Persoonlijke fysieke ontwikkeling is echter meer dan noodzakelijk om zich te kunnen handhaven. Deze primaten vallen ook door hun sterke fysieke ontwikkeling en spontane agressie binnen de eigen groep. Zorg voor het nageslacht is vrij gering en naar het vrouwtje gericht, waardoor er een duidelijk egoïsme de maatschappij domineert, en de soort een duidelijke dreiging ondergaat die van de eigen groep uitgaat.

De Chimpansee en Bonobo echter hebben geen hiërarchische structuur als sociale basis, en vertonen ook geen individuele ontwikkeling die naar persoonlijke kracht is gericht. Hun solitair instinct geeft hen mogelijkheid hun maatschappij te delen met een onbeperkt aantal soortgenoten. Hun verstandelijk vermogen is echter in staat om via samenwerking de groep te beschermen, voedsel te vergaren of te jagen. Individuele kracht wordt hier met succes vervangen door intelligentie en samenwerking, terwijl een deel hiervan afhankelijk is van de onderlinge solidariteit, terwijl dit net optimaal kan, door het solitair instinct dat hun leven bepaald, waardoor solidariteit ontstaat uit eigenbelang en uitgaat naar alle leden van de groep.

Ook het zoogdier mens is aan deze regel onderworpen, doch de mens heeft net als vele andere soorten afzonderlijk ontwikkelde ondersoorten met elk een eigen specifieke geaardheid en ontwikkeling. Onderlinge solidariteit maakt ook hier dat bepaalde menselijke ondersoorten niet echt bedreigt zijn, tenzij de bedreiging van buiten uit komt. Hun weerbaarheid steunt bij de meeste niet individualistisch ontwikkelde zoogdieren op collectiviteit en samenwerking.

We onderscheiden verschillende basis ontwikkelingen die het sociale leven beheersten.

1)    Individualisme dat leidt tot de opbouw van hiërarchieën waarin elk zijn persoonlijkvermogen inzet om optimaal van de anderen te profiteren en zoveel mogelijk leden te onderwerpen. Eigen bevrediging staat hier centraal en is gericht naar persoonlijk genoegen zonder rekening te houden met anderen.

2)    Communautair of maatschappelijk instinct dat leidt tot koppeling van het wezen aan de omgeving, een fenomeen dat bij een deel der negride bevolking oorzaak is van het perfect inleven in de omgeving, naar klanken en beeld, en hen laat opgaan in ritme en muziek. Deze mensen zijn als kameleons die zich ongeacht waar ze terechtkomen, weten aan te passen aan de omgeving en gemeenschap.

3)    Het nestinstinct dat leidt tot een onbeperkte onderwerping aan het wel en wee van het nest en allen die er toebehoren. Een fenomeen dat de onbedreigde Indonesiërs een toonbeeld van menslievendheid en spontane zachtmoedigheid maakt, doch die zich bij bedreiging ontpop tot vreselijke krijgers met onbeperkte opoffering voor de veiligheid van de eigen gemeenschap of nest, een fenomeen dat al duidelijk waarneembaar is bij jongens en meisjes vanaf hun 5de à 6de jaar, en uiteraard sterker nog bij zowel volwassen mannen als vrouwen.

4)    Het solitaire instinct, dat elke coöperatie aanwakkert in het belang van de eigen persoon, zonder dat dit leidt tot hiërarchie of onderwerping van anderen. Solitairen nemen geen risico voor het welzijn van anderen, zelfs niet voor verwanten of kinderen, doch zijn met allen, die bij kunnen dragen spontaan solidair. Degene die niet aan de gemeenschap kan bijdragen wordt echter aan zijn lot overgelaten. Het solitaire instinct aanwezig bij de meerderheid der oost Aziaten sluit spontaan en instinctief medeleven of gevoel voor anderen uit. Gevoelens en emoties worden niet naar anderen geprojecteerd. Vooral zij die geen deel kunnen nemen aan hun gemeenschap en voor hen dus nutteloos zijn, worden genegeerd, ongeacht of zij nu hulpeloos zijn of niet. Zij verafschuwen en veroordelen elke vorm van geweld, zijn nagenoeg weerloos, doch ook gevoelloos voor geweld naar buitenstaanders.

 

Het instinct dat gebaseerd is op individualisme is basis voor egoïsme, hiërarchie en agressie naar iedereen, ook binnen de eigen groep. Geweld en onderscheid zijn hier omgekeerd evenredig met sociaal inzicht, waardoor zwarte individualisten op grond van goed sociaal inzicht en intelligentie doorgaans goede interne vrede in hun gemeenschappen in noordelijk centraal Afrika en de Indische regio weten te bewaren, terwijl dit voor de blanke individualist in noord Afrika en Europa niet het geval is.

Bedreiging van de mens loopt hoog op daar waar de blanke individualist invloed heeft of deel van de bevolking uit maakt. Andere menselijke ontwikkelingen ontplooien eventueel agressie en geweld uit noodzaak om te overleven, zowel onder de factor van zelfverdediging als in het winnen van voedsel als  vlees, vis en gevogelte.

Het individualisme dat in de westerse wereld vaak gekoppeld is aan bot egocentrisme vorm wereldwijd de grootste bedreiging voor de soort. Moderne ontwikkelingen hebben tot gevolg dat technologische vooruitgang de mens toelaten meer uit de natuurlijke bronnen te verzamelen in een mum van tijd, ook daar waar deze bronnen onvoldoende of niet kunnen recupereren. Dat natuurlijke bronnen uiteindelijk dreigen op te drogen is dan ook niet verwonderlijk.

Geweld naar soortgenoten, uitputting der bronnen en ontwrichting dwingen ook onderdrukte volkeren en zelfs meest pacifistische onder hen, zich te weren om te overleven, waardoor uitbuiting van de derdewereld spaak loopt en het verzet langst alle kanten tegen de westerse overheersing groeit waardoor de overvloedige stroom van middelen naar het westen en de westerse economie drastisch gaat slinken. De westerse economie en de welstand van de kleine doch geldgierige High Society die de planeet domineert dreigt daardoor in te storten, waartegen deze zich met alle macht verzet terwijl deze elite, door psychopathische geldgier gedreven zoals van oudsher de lasten en brokken naar de overheerste bevolking tracht door te schuiven.

Moderne infrastructuren en technologie zijn echter gemeengoed geworden, waardoor de onderdrukte volkeren met gelijke wapens tegen de ziekelijke elite strijden, met een numerieke meerderheid en vaak een betere en meer ontwikkeling en intelligentie als extra voordeel. De strijd is dus in het voordeel van de massa, hoewel het duidelijk is dat vele van de oude elite dit nog niet begrepen hebben, en zij verder door halsstarrig verzet tegen de realiteit in, het eigen graf graven.

Ze hebben niet begrepen dat ze niet alle appelen mogen plukken en voor zich opeisen, waardoor er morgen geen appelen onder de boom blijven liggen om te rotten en zo ook nieuwe planten en het oogsten te verzekeren.

Ontwrichtingen zijn vooral een gevolg van deze psychopathische geldgier die westerse rijken en oude adel er toe bewogen om alle middelen aan te wenden om onderworpenen uit te buiten. Winstbejag dreef de industrie en wetenschap op alle terreinen, waardoor alle technieken goed waren om aan het publiek te verkopen en zo de vruchten hiervan te plukken. Oorlogen moesten dienen om volkeren te onderwerpen en vervolgens uit te buiten. De medische wereld werd op de spits gedreven uit noodzaak voor verzorging van oorlogsgewonden, waardoor de ontwikkeling van deze wetenschap oorzaak is van overbevolking en overdadig gebruik van natuurlijke bronnen, doch ook van oorlogen om leefbarez gebieden en voedsel. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten