zondag 5 februari 2012
De appel groeit totdat hij rijp is.
Fruit groeit tot het rijp is, plukt men het niet dan blijft het hangen
tot het overrijp zich lost van zijn moeder plant en afvalt om te rotten en de
zaden in de boden af te zetten om jonge nieuwe planten een kans te geven.
De slimste verzekeren hun toekomst en plukken slechts wat ze nodig
hebben doch niets meer.
De voldragen vruchten
offeren zich voor het nageslacht, doch een vergelijkbaar proces stellen we in
de fauna vast waar de zoogdieren zorgzaam blijven en ter beschikking van het nageslacht
totdat deze hun eigen weg kunnen gaan.
Bij de primaten zien we dat de Gorilla zich ontpopt als een dominant
wezen dat alle mogelijke macht persoonlijk opeist, waardoor een patriarchale
hiërarchie ontstaat, met boven aan de hiërarchie het leidende mannetje. Persoonlijke
fysieke ontwikkeling is echter meer dan noodzakelijk om zich te kunnen
handhaven. Deze primaten vallen ook door hun sterke fysieke ontwikkeling en
spontane agressie binnen de eigen groep. Zorg voor het nageslacht is vrij
gering en naar het vrouwtje gericht, waardoor er een duidelijk egoïsme de
maatschappij domineert, en de soort een duidelijke dreiging ondergaat die van
de eigen groep uitgaat.
De Chimpansee en Bonobo echter hebben geen hiërarchische structuur als
sociale basis, en vertonen ook geen individuele ontwikkeling die naar
persoonlijke kracht is gericht. Hun solitair instinct geeft hen
mogelijkheid hun maatschappij te delen met een onbeperkt aantal soortgenoten.
Hun verstandelijk vermogen is echter in staat om via samenwerking de groep te
beschermen, voedsel te vergaren of te jagen. Individuele kracht wordt hier met
succes vervangen door intelligentie en samenwerking, terwijl een deel hiervan
afhankelijk is van de onderlinge solidariteit, terwijl dit net optimaal kan,
door het solitair
instinct dat hun leven bepaald, waardoor solidariteit ontstaat uit eigenbelang
en uitgaat naar alle leden van de groep.
Ook het zoogdier mens is aan deze regel onderworpen, doch de mens heeft
net als vele andere soorten afzonderlijk ontwikkelde ondersoorten met elk een
eigen specifieke geaardheid en ontwikkeling. Onderlinge solidariteit maakt ook
hier dat bepaalde menselijke ondersoorten niet echt bedreigt zijn, tenzij de
bedreiging van buiten uit komt. Hun weerbaarheid steunt bij de meeste niet
individualistisch ontwikkelde zoogdieren op collectiviteit en samenwerking.
We onderscheiden verschillende basis ontwikkelingen die het sociale
leven beheersten.
1)
Individualisme dat leidt tot de opbouw van hiërarchieën waarin elk zijn
persoonlijkvermogen inzet om optimaal van de anderen te profiteren en zoveel
mogelijk leden te onderwerpen. Eigen bevrediging staat hier centraal en is
gericht naar persoonlijk genoegen zonder rekening te houden met anderen.
2)
Communautair of maatschappelijk instinct dat leidt tot koppeling van
het wezen aan de omgeving, een fenomeen dat bij een deel der negride bevolking
oorzaak is van het perfect inleven in de omgeving, naar klanken en beeld, en hen
laat opgaan in ritme en muziek. Deze mensen zijn als kameleons die zich
ongeacht waar ze terechtkomen, weten aan te passen aan de omgeving en
gemeenschap.
3)
Het nestinstinct dat leidt tot een onbeperkte onderwerping aan het wel
en wee van het nest en allen die er toebehoren. Een fenomeen dat de onbedreigde
Indonesiërs een toonbeeld van menslievendheid en spontane zachtmoedigheid
maakt, doch die zich bij bedreiging ontpop tot vreselijke krijgers met
onbeperkte opoffering voor de veiligheid van de eigen gemeenschap of nest, een
fenomeen dat al duidelijk waarneembaar is bij jongens en meisjes vanaf hun 5de
à 6de jaar, en uiteraard sterker nog bij zowel volwassen mannen als
vrouwen.
4)
Het solitaire instinct, dat elke coöperatie aanwakkert in het belang
van de eigen persoon, zonder dat dit leidt tot hiërarchie of onderwerping van
anderen. Solitairen nemen geen risico voor het welzijn van anderen, zelfs niet
voor verwanten of kinderen, doch zijn met allen, die bij kunnen dragen spontaan
solidair. Degene die niet aan de gemeenschap kan bijdragen wordt echter aan zijn
lot overgelaten. Het solitaire instinct aanwezig bij de meerderheid der oost
Aziaten sluit spontaan en instinctief medeleven of gevoel voor anderen uit. Gevoelens
en emoties worden niet naar anderen geprojecteerd. Vooral zij die geen deel
kunnen nemen aan hun gemeenschap en voor hen dus nutteloos zijn, worden
genegeerd, ongeacht of zij nu hulpeloos zijn of niet. Zij verafschuwen en
veroordelen elke vorm van geweld, zijn nagenoeg weerloos, doch ook gevoelloos
voor geweld naar buitenstaanders.
Het instinct dat gebaseerd is op individualisme is basis voor egoïsme, hiërarchie
en agressie naar iedereen, ook binnen de eigen groep. Geweld en onderscheid
zijn hier omgekeerd evenredig met sociaal inzicht, waardoor zwarte
individualisten op grond van goed sociaal inzicht en intelligentie doorgaans
goede interne vrede in hun gemeenschappen in noordelijk centraal Afrika en de
Indische regio weten te bewaren, terwijl dit voor de blanke individualist in
noord Afrika en Europa niet het geval is.
Bedreiging van de mens loopt hoog op daar waar de blanke individualist
invloed heeft of deel van de bevolking uit maakt. Andere menselijke
ontwikkelingen ontplooien eventueel agressie en geweld uit noodzaak om te
overleven, zowel onder de factor van zelfverdediging als in het winnen van
voedsel als vlees, vis en gevogelte.
Het individualisme dat in de westerse wereld vaak gekoppeld is aan bot
egocentrisme vorm wereldwijd de grootste bedreiging voor de soort. Moderne
ontwikkelingen hebben tot gevolg dat technologische vooruitgang de mens
toelaten meer uit de natuurlijke bronnen te verzamelen in een mum van tijd, ook
daar waar deze bronnen onvoldoende of niet kunnen recupereren. Dat natuurlijke
bronnen uiteindelijk dreigen op te drogen is dan ook niet verwonderlijk.
Geweld naar soortgenoten, uitputting der bronnen en ontwrichting
dwingen ook onderdrukte volkeren en zelfs meest pacifistische onder hen, zich
te weren om te overleven, waardoor uitbuiting van de derdewereld spaak loopt en
het verzet langst alle kanten tegen de westerse overheersing groeit waardoor de
overvloedige stroom van middelen naar het westen en de westerse economie
drastisch gaat slinken. De westerse economie en de welstand van de kleine doch
geldgierige High Society die de planeet domineert dreigt daardoor in te
storten, waartegen deze zich met alle macht verzet terwijl deze elite, door
psychopathische geldgier gedreven zoals van oudsher de lasten en brokken naar
de overheerste bevolking tracht door te schuiven.
Moderne infrastructuren en technologie zijn echter gemeengoed geworden,
waardoor de onderdrukte volkeren met gelijke wapens tegen de ziekelijke elite
strijden, met een numerieke meerderheid en vaak een betere en meer ontwikkeling
en intelligentie als extra voordeel. De strijd is dus in het voordeel van de
massa, hoewel het duidelijk is dat vele van de oude elite dit nog niet begrepen
hebben, en zij verder door halsstarrig verzet tegen de realiteit in, het eigen
graf graven.
Ze hebben niet begrepen
dat ze niet alle appelen mogen plukken en voor zich opeisen, waardoor er morgen
geen appelen onder de boom blijven liggen om te rotten en zo ook nieuwe planten
en het oogsten te verzekeren.
Ontwrichtingen zijn
vooral een gevolg van deze psychopathische geldgier die westerse rijken en oude
adel er toe bewogen om alle middelen aan te wenden om onderworpenen uit te
buiten. Winstbejag dreef de industrie en wetenschap op alle terreinen, waardoor
alle technieken goed waren om aan het publiek te verkopen en zo de vruchten
hiervan te plukken. Oorlogen moesten dienen om volkeren te onderwerpen en
vervolgens uit te buiten. De medische wereld werd op de spits gedreven uit
noodzaak voor verzorging van oorlogsgewonden, waardoor de ontwikkeling van deze
wetenschap oorzaak is van overbevolking en overdadig gebruik van natuurlijke
bronnen, doch ook van oorlogen om leefbarez gebieden en voedsel.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten